Η Μικρασιατική Καταστροφή, τον Σεπτέμβριο του 1922, προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική και στεγαστική κρίση, καθώς 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους τόπους των προγόνων τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στην Ελλάδα ως πρόσφυγες. Η κατεπείγουσα ανάγκη στεγάσεως εκατοντάδων χιλιάδων εκπατρισμένων, που κατέκλυσαν την Αθήνα και τον Πειραιά, οδήγησε τις αρχές στην επίταξη δημόσιων κτιρίων, πολύ πριν ξεκινήσει η συστηματική ανέγερση οργανωμένων προσφυγικών συνοικισμών.
Η συνθήκη αυτή αποτυπώνεται στο φωτογραφικό τεκμήριο από τον Β’ Τόμο της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» (Εκδοτικόν Τμήμα Α.Ε.Β.Ε. Γ. Π. Μακρής & Σια, 1927). Το ντοκουμέντο απαθανατίζει το εσωτερικό του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών, το οποίο έχει επιταχθεί για να λειτουργήσει ως προσωρινός καταυλισμός. Τα θεωρεία και τα μπαλκόνια έχουν μετατραπεί σε πρόχειρα καταλύματα που στεγάζουν τις προσφυγικές οικογένειες, Παράλληλα, η πλατεία κάτω από τα θεωρεία είναι πλήρως καλυμμένη, επιβεβαιώνοντας τη μετατροπή ενός δημόσιου χώρου θεάματος σε άσυλο προστασίας.
